Να εκμεταλλεύεσθε τις ωραίες στιγμές

Αγίου Πορφυρίου

Όλα γύρω μας είναι σταλαγματιές της αγάπης του Θεού. Και τα έμψυχα και τα άψυχα και τα φυτά και τα ζώα και τα πουλιά και τα βουνά και η θάλασσα και το ηλιοβασίλεμα και ο έναστρος ουρανός. Είναι οι μικρές αγάπες, μέσα απ’ τις οποίες φθάνομε στη μεγάλη Αγάπη, στον Χριστό… Για να γίνει κανείς χριστιανός, πρέπει να έχει ποιητική ψυχή, πρέπει να γίνει ποιητής. «Χοντρές» ψυχές κοντά Του ο Χριστός δεν θέλει. Ο χριστιανός, έστω και μόνο όταν αγαπάει, είναι ποιητής, είναι μες στην ποίηση. Την αγάπη ποιητικές καρδιές την ενστερνίζονται, τη βάζουν μέσα στην καρδιά τους, την αγκαλιάζουν, τη νιώθουν βαθιά.
Να εκμεταλλεύεσθε τις ωραίες στιγμές. Οι ωραίες στιγμές προδιαθέτουν την ψυχή σε προσευχή, την καθιστούν λεπτή, ευγενική, ποιητική. Ξυπνήστε το πρωί, να δείτε το βασιλιά ήλιο να βγαίνει ολοπόρφυρος απ’ το πέλαγος. Όταν σας ενθουσιάζει ένα ωραίο τοπίο, ένα εκκλησάκι, κάτι ωραίο, να μη μένετε εκεί, να πηγαίνετε πέραν αυτού, να προχωρείτε σε δοξολογία για όλα τα ωραία, για να ζείτε τον μόνον Ωραίον. Όλα είναι άγια, και η θάλασσα και το μπάνιο και το φαγητό. Όλα να τα χαίρεσθε. Όλα μας πλουτίζουν, όλα μας οδηγούν στη μεγάλη Αγάπη, όλα μας οδηγούν στον Χριστό.
Να παρατηρείτε όσα έφτιαξε ο άνθρωπος, τα σπίτια, τα κτίρια, μεγάλα ή μικρά, τις πόλεις, τα χωριά, τους ανθρώπους, τον πολιτισμό τους. Να ρωτάτε να ολοκληρώνετε τις γνώσεις σας για το καθετί, να μη στέκεστε αδιάφοροι. Αυτό σας βοηθάει σε βαθύτερη μελέτη των θαυμασίων του Θεού. Γίνονται όλα ευκαιρίες να συνδεόμαστε με όλα και με όλους.
Γίνονται αιτίες ευχαριστίας και δεήσεως στον Κύριο του παντός. Να ζείτε μέσα σε όλα, στη φύση, στα πάντα. Η φύση είναι το μυστικό Ευαγγέλιο. Όταν όμως δεν έχει κανείς εσωτερική χάρι, δεν τον ωφελεί η φύση. Η φύση μας ξυπνάει, αλλά δεν μπορεί να μας πάει στον Παράδεισο.
Ο πνευματέμφορος αυτός που έχει το Πνεύμα του Θεού, προσέχει όπου περνάει, είναι όλα μάτια, όλα όσφρηση. Όλες του οι αισθήσεις ζούνε, αλλά ζούνε με το Πνεύμα του Θεού. Είναι αλλιώτικος. Όλα τα βλέπει κι όλα τα ακούει· βλέπει τα πουλιά την πέτρα την πεταλούδα … Περνάει από κάπου αισθάνεται το καθετί, ένα άρωμα για παράδειγμα. Ζει μέσα σε όλα· στις πεταλούδες, στις μέλισσες κ.λπ. Η χάρις τον κάνει να είναι προσεκτικός.
Θέλει να είναι μαζί με όλα.
Προσευχή είναι να πλησιάζεις το κάθε πλάσμα του Θεού με αγάπη και να ζεις με όλα και με τα άγρια ακόμη, εν αρμονία. Αυτό επιθυμώ και προσπαθώ να το εφαρμόζω. Έπειτα από καιρό μας εφέρανε άλλον παπαγάλο, αυτόν που έχομε τώρα. … Είναι εγωιστής, όμως, και θέλει να τον προσέχεις, να του μιλάεις με γλυκύτητα, να μην τον περιφρονείς. Ζηλεύει ιδιαιτέρως, γι’ αυτό δεν θέλει να μιλάεις σ’ άλλον, ούτε ν’ αγαπάεις άλλον. Αλλιώς θυμώνει πολύ.

 

 

 

Η ιστορία του μικρού είχε συγκινήσει όχι μόνο το Πανελλήνιο αλλά και ολόκληρο τον κόσμο!

Αντρέας Βασιλείου: «Από θαύμα ζω!»

Της ΣΟΦΙΑΣ – ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΧΡΗΣΤΟΥ

Δεκαοκτώ χρόνια πριν, το 2000, ο 6χρονος τότε Αντρέας Βασιλείου από τη Λεμεσό της Κύπρου, που έπασχε από λευχαιμία, έχρηζε άμεσης μεταμόσχευσης μυελού των οστών και έπρεπε μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα (μόλις 4 εβδομάδων) να βρεθεί ο κατάλληλος ιστοσυμβατός δότης για τη μεταμόσχευση. Η ιστορία του μικρού είχε συγκινήσει όχι μόνο το Πανελλήνιο αλλά και ολόκληρο τον κόσμο!

Όλοι θυμόμαστε την αγωνία και τις δημόσιες εκκλήσεις των γονιών του, αλλά και την απίστευτη κινητοποίηση ανθρώπων, με εθελοντική αιμοδοσία, προκειμένου να εξευρεθεί συμβατός δότης. Και αν και οι πιθανότητες να βρεθεί ήταν ελάχιστες, ο μικρός «ήρωας» στέφθηκε τελικά νικητής της ζωής!

Σήμερα, ο Αντρέας Βασιλείου, παλικάρι πλέον 24 χρονών, χαίρει άκρας υγείας, ζει στην Αγγλία, δεν έγινε πιλότος όπως δήλωνε τότε, σπουδάζει δικηγόρος και είναι γεμάτος όνειρα για τη ζωή.

Δεν αναζητά τη δημοσιότητα και ύστερα από πολλά χρόνια μίλησε αποκλειστικά πριν 3 χρόνια (17-6-2015) στην «Κιβωτό της Ορθοδοξίας».

Tί θυμάσαι από την περιπέτεια με την υγεία σου; «Ήταν έντονα γεγονότα. Αρχικά πήγαμε στο Γενικό Νοσοκομείο Αμμοχώστου ‘Παραλίμνι’. Θυμάμαι και την παιδίατρο εκεί, την οποία θεωρώ ακόμα σαν μητέρα μου. Μετέπειτα στο νοσοκομείο Αρχιεπισκόπου Μακάριου και τους γιατρούς Λοίζου – Μακρίδου. Άλλαξα απότομα περιβάλλον. Ήμουν 5,5 ετών, νόμιζα αρχικά πως είναι ίωση και όλα θα τέλειωναν γρήγορα. Ούτε οι γονείς μου γνώριζαν τί ακριβώς είχα όταν μπαινοβγαίναμε στα νοσοκομεία. Μου έδιναν κουράγιο. Είχαν όλοι τον τρόπο τους να με κάνουν γελάω. Μας καλούσαν για συνεντεύξεις. Δεν είχα ιδέα ότι έγινα διάσημος. Μέρα με τη μέρα με γνώριζαν όλοι. Από παντού έπαιρνα αγάπη» διηγείται και προσθέτει: «Στη συνέχεια πήγαμε σε νοσοκομείο της Αγγλίας για 2 περίπου μήνες και επιστρέψαμε στην Κύπρο, σπίτι μας. Νόμιζα πως όλα είχαν τελειώσει και θα συνέχισα κανονικά τη ζωή μου. Όμως, μετά από 1 μήνα έπρεπε να φύγουμε και πάλι. Αυτή τη φορά για την Αμερική και συγκεκριμένα το Χιούστον, προκειμένου να γίνουν χημειοθεραπείες».

Πριν ξεκινήσουν, ωστόσο για την εγχείρηση η μητέρα του Αντρέα τηλεφώνησε στο μοναστήρι της Αγίας Μαρίνας στην Άνδρο, προκειμένου να ζητήσουν την ευλογία της.

«Όταν ήταν να γίνει η μεταμόσχευση, η μητέρα μου επικοινώνησε τηλεφωνικά με τον γέροντα Κυπριανό στην Αγία Μαρίνα Άνδρου, ο οποίος τη διαβεβαίωσε ότι η Αγία Μαρίνα θα με βοηθήσει. ‘Η Αγία Μαρίνα θα είναι στο χειρουργείο και όλα θα πάνε καλά’, της είπε χαρακτηριστικά. Κάτι, που δεν πολυπίστεψαν εκείνη τη στιγμή οι δικοί μου…»

Τελικά την 1η Απριλίου του 2000 η οικογένεια Βασιλείου ετοιμάζεται για να ταξιδέψει στο Χιούστον, προκειμένου να υποβληθεί σε πρόγραμμα χημειοθεραπείας ο Αντρέας, ώστε να προετοιμαστεί για τη μεταμόσχευση.

«Έκλαιγα, θυμάμαι, και δεν ήθελα να μπω με τίποτα στο αεροπλάνο! Δεν ήθελα να φύγω. Αλλά στην πορεία πάντα περνούσε… Και αυτή τη φορά ένιωσα σα να ήμουν σε ταξίδι αναψυχής. Οι γονείς μου με πήγαιναν σε κέντρα αναψυχής κ.λπ., ενώ είχαμε τεράστια βοήθεια από πολλούς Κύπριους που ζούσαν εκεί. Μας φιλοξενούσαν, μας τάιζαν κ.λπ. Ήμασταν σαν οικογένεια».

Οι μέρες περνούσαν και συμβατός δότης δεν είχε βρεθεί και οι γιατροί προσανατολίζονται στη μεταμόσχευση αρχέγονων κυττάρων μυελού των οστών από ομφάλιο λώρο ή πλακούντα. Η λεπτή αυτή επέμβαση γίνεται στις 24 Απριλίου, μετά τις καθιερωμένες προκαταρκτικές εξετάσεις προετοιμασίας, ενώ οι γιατροί εξέφραζαν φόβους για την επιτυχία της επέμβασης. Οι πιθανότητες επιτυχίας είναι μόλις 40-50%.

Η αγωνία της οικογενείας αλλά του κόσμου, που στέκεται από την πρώτη στιγμή δίπλα στον Αντρέα, χτυπάει… κόκκινο! Φόβος, αγωνία, μα η θέληση μεγάλη και η προσευχή συνεχής!

Το χειρουργείο ολοκληρώνεται μετά από αρκετές ώρες και το ζεύγος Βασιλείου τρέχει να πληροφορηθεί για το πώς πήγε η εγχείρηση.

«Όλα πήγαν πολύ καλά» τους είπε ο χειρουργός. Και πρόσθεσε: ‘Δεν μπορώ όμως να καταλάβω πως είχατε μια τέτοια γιατρό για το παιδί σας και ήρθατε σε μένα;!’ Οι γονείς μου έμειναν έκπληκτοι και του απάντησαν ότι δεν είχαν φέρει κάποια γιατρό και δεν γνωρίζουν κάτι σχετικό. Ο χειρουργός όμως επέμενε και τους είπε πως όταν εξήλθε από το χειρουργείο η γιατρός του μικρού Αντρέα παρέμεινε για λίγο μέσα με την υπόλοιπη ιατρική ομάδα. Ως εκ τούτου, κάπου εκεί γύρω έπρεπε να είναι και τους προέτρεψε να τη συναντήσουν. Μάταια έψαχναν, όμως, να τη βρουν και να την ευχαριστήσουν. Η γιατρός είχε εξαφανισθεί! Τότε, θυμήθηκαν αυτό που τους είχε πει ο σεβαστός γέροντας Κυπριανός και ηγούμενος της Ιεράς Μονής Αγ. Μαρίνας Άνδρου» αναφέρει ο Αντρέας, τονίζοντας ότι: «Από θαύμα ζω! Από τότε κάναμε τάμα και κάθε χρόνο στις 17 Ιουλίου, ημέρα μνήμη της Αγίας Μαρίνας, βρισκόμαστε οικογενειακώς στην Άνδρο».

Στις 2 Οκτωβρίου του 2000 ο μικρός Αντρέας επιστρέφει στη Λευκωσία. Η κατάσταση της υγείας του κρίνεται ικανοποιητική και την παρακολούθησή του αναλαμβάνουν οι γιατροί στην Κύπρο και λαμβάνει αίσιο τέλος η περιπέτειά του.

«Μετά από 2 χρόνια ξαναπήγαμε στην Αμερική, έκανα πάλι εξετάσεις και οι γιατροί μάς διαβεβαίωσαν ότι είναι όλα καλά και δεν χρειάζεται να ξαναπάμε».

Στη συνέχεια υπηρέτησε την πατρίδα, ενώ θα μπορούσε να απαλλαγεί. «Έκανα 24 μήνες, στο Μηχανικό Τάγμα στη Σωτήρα».

Τώρα τί κάνεις τώρα; Με τί ασχολείσαι; Έγινες πιλότος όπως δήλωνες τότε; «Όταν είμαστε μικροί λέμε και ονειρευόμαστε διάφορα. Μετά προσγειώνεσαι στην πραγματικότητα. Καμία σχέση… Τώρα είμαι στον 2ο χρόνο σπουδών στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Λιντς (40 λεπτά από Μάντσεστερ) στην Αγγλία. Όμως, τώρα το καλοκαίρι εργάζομαι και ως μπάρμαν σε γνωστό club της Αγίας Νάπας».

Ο κόσμος που σε συναντά τί σου λέει; «Δεν με αναγνωρίζει πλέον ο κόσμος. Δεν αναφέρομαι στην ‘παλιά ταυτότητα’». Σε πονάει; «Όχι, δεν με πονάει αυτή η περιπέτεια, αντιθέτως με κάνει πιο δυνατό».

Παρακολουθείς την υγεία σου; Πηγαίνεις στον γιατρό; «Όχι, δεν πάω στον γιατρό ούτε για κρυολόγημα!».

Ο 24χρονος πλέον δεν παρέλειψε να ευχαριστήσει τον κόσμο που έσπευσε να δώσει αίμα και να τον βοηθήσει όταν χρειάστηκε. «Ένα τεράστιο ευχαριστώ! Μεγαλώνοντας καταλαβαίνεις τη μεγάλη προσφορά του κόσμου. Μικρός δεν είχα καταλάβει πόση αγάπη είχα πάρει. Μακάρι να μπορούσα να ανταποδώσω!»

Η οικογένεια είναι στα σχέδια του, λέει, αλλά όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή.

Όσο για το πώς φαντάζεται τον εαυτό του σε 10 χρόνια από τώρα; «Ωραία ερώτηση. Την σκέφτομαι κι εγώ… Να είμαι υγιής πάνω απ’ όλα και ό,τι βγει. Παλεύω για το καλύτερο.»

Τέλος, για εκείνους που περνούν μια παρόμοια περιπέτεια υγείας, το μήνυμα του Αντρέα είναι: «Nα έχουν πίστη και με δύναμη και υπομονή θα τα καταφέρουν!».

Πώς βοήθησε η Αγία Μαρίνα

Λίγη ώρα πριν το χειρουργείο παρουσιάστηκε στον ιατρό του νοσοκομείου του Χιούστον που θα χειρουργούσε τον μικρό Ανδρέα μία γυναίκα. Είπε πως είναι γιατρός και παρακάλεσε να παρακολουθήσει την εγχείρηση, επειδή ήταν προσωπική ιατρός του μικρού Αντρέα.

Η συζήτηση της γυναίκας με τον χειρούργο έδειχνε πως κατείχε την ιατρική επιστήμη και δεν άφηνε καμιά αμφιβολία στον χειρουργό να σκεφθεί πως δεν είναι ιατρός. Εκείνος, πάντως, της είπε πως δεν επιτρέπεται να βρίσκεται στο χειρουργείο ξένος ιατρός και πως αποτελούσε πρακτική της ιατρικής του ομάδας να μη μετέχουν άλλοι στις λεπτές αυτές εγχειρήσεις.

Η επιμονή όμως της γυναίκας έκαμψε την αρχική αδιαλλαξία του χειρουργού. Τελικά η «άγνωστη Ελληνίδα ιατρός» εισήλθε στο χειρουργείο και όχι απλώς παρακολουθούσε, αλλά συμμετείχε ενεργά στην εγχείρηση. Αρκετές φορές μάλιστα έδωσε τις κατευθύνσεις για το πώς έπρεπε να προχωρήσει η επέμβαση και όλα πήγαν καλά!

Οι προϋποθέσεις για να γίνεις δότης

Ορισμένες ασθένειες του μυελού των οστών μπορούν να θεραπευτούν μόνο με μεταμόσχευση από υγιή δότη.

Από το σύνολο των ασθενών μόλις το 1/3 βρίσκει συμβατό δότη από την οικογένειά του, ενώ τα υπόλοιπα 2/3 πρέπει να αναζητήσουν δότη σε μη συγγενείς εθελοντές.

Οι προϋποθέσεις για να γίνει κάποιος δότης είναι απλές: καλή κατάσταση υγείας, έλλειψη μεταδοτικών ασθενειών και ηλικία 18 έως 55 ετών.

Η διαδικασία ελέγχου ιστοσυμβατότητας, μία απλή εξέταση αίματος.

Η διαδικασία λήψης μυελού των οστών, σε περίπτωση ιστοσυμβατότητας, ελάχιστα επίπονη και καθόλου επικίνδυνη αφού η αφαιρούμενη ποσότητα αναπληρώνεται πλήρως σε μερικές ημέρες. Η τελική προσφορά ανεπανάληπτη και σωτήρια. Δίνει σε κάποιους γονείς την ελπίδα ότι υπάρχει ελπίδα. Τους δίνει την μοναδική ίσως ευκαιρία να σώσουν το παιδί τους.

 

 

 

Ο 13χρονος με καρκίνο που έβλεπε τον Χριστό!

Τον Σεπτέμβριο κάποιου έτους στο ογκολογικό τμήμα του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου του Ρίου επικρατεί μεγάλη αναστάτωση. Ο μικρός Δημητράκης ζητούσε επειγόντως τον ιερέα του Νοσοκομείου. Ήθελε οπωσδήποτε να κοινωνήσει.

Ήταν 13 ετών. Ενάμιση περίπου χρόνο βρισκόταν στην συγκεκριμένη κλινική. Ένας μικρός πονοκέφαλος τον οδήγησε εκεί.

Οι γιατροί διέγνωσαν καρκίνο του εγκεφάλου. Η καταγωγή του ήταν από το Φίερι της Αλβανίας. Οι γονείς του αβάπτιστοι. Έμεναν αρκετά χρόνια στην Πάτρα. Αυτός, λίγο μετά την είσοδό του στο Νοσοκομείο, θέλησε να βαπτιστεί. Άκουγε για τον Χριστό και ήθελε να γίνη «παιδί» Του. Βαπτίστηκε «εις το όνομα του Πατρός και του Υϊού και του Αγίου Πνεύματος», κατόπιν κατηχήσεως βέβαια.

Όλοι τον αγαπούσαν πολύ στην κλινική. Ο καρκίνος είχε προχωρήσει αρκετά και ήδη του είχε στερήσει την όραση. Δεν έβλεπε καθόλου, τίποτε και κανέναν. Άκουγε όμως με μεγάλη και θαυμαστή υπομονή. Δεν παραπονιόταν. Έλεγε ότι ο Θεός τον αγαπά πολύ. Προσευχόταν και παρακαλούσε και τους γονείς του να κάνουν το ίδιο.

Όσοι τον επισκέπτονταν καταλάβαιναν να υπάρχει κάτι διαφορετικό σ΄ αυτό το παιδί. Μιλούσε συνέχεια για τον Θεό. Ήταν πάντα ευγενικό και χαρούμενο. Το πρόσωπο του έλαμπε.

Ήθελε να κοινωνάει συχνά των Τιμίων Δώρων. Όταν κάποιες φορές η μητέρα του ήταν σε κάποιον άλλο χώρο της κλινικής, φώναζε: «Μητέρα, έλα γρήγορα. Φτάνει ο παππούλης με τον Χριστό. Ανεβαίνει τα σκαλιά. Έλα να με ετοιμάσεις».

Και έτσι γινόταν. Ο ιερέας ερχόταν και έβρισκε τον Δημητράκη καθισμένο στο κρεβάτι του, με ανοιχτό το στόμα κάνοντας με ευλάβεια τον σταυρό του. Ενώ δεν γνώριζε την ακριβή ώρα της προσελεύσεως του ιερέως με τα Τίμια Δώρα, με διορατικό χάρισμα τον έβλεπε να έρχεται, μολονότι παρεμβάλλονταν δυο κλειστές πόρτες πού χώριζαν το δωμάτιο του από τον διάδρομο πού ερχόταν ο ιερέας.

Αυτό το βεβαιώνει και η ευλαβής κυρία Μαρία Γαλιατσάτου η οποία εθελοντικά φρόντιζε το παιδί αυτό. «Κυρία Μαρία, θέλω κάτι να σας πω», της είπε μία ημέρα.

«Όταν έρχεται ο παππούλης με τον Χριστό, τον βλέπω στις σκάλες πού ανεβαίνει και δίπλα του υπάρχουν δυο ψηλοί, όμορφοι άνθρωποι με ολόασπρη στολή πού γέρνουν προς το Άγιο Ποτήριο και με ανοιχτά τα χέρια τους το προστατεύουν».

Κάποτε τον ρώτησε ο γιατρός:
«Τί κάνεις, Δημητράκη, πώς πάμε;».
Του απάντησε:
«Κύριε γιατρέ, μπορώ να σας πώ από κοντά. Εγώ είμαι καλά. Εσείς μην στενοχωριέστε πού έφυγε η γυναίκα σας. Ο Θεός θα είναι μαζί σας γιατί είστε καλός άνθρωπος».
Ο γιατρός έμεινε λίγο ακίνητος.
Κανείς δεν ήξερε το θλιβερό γεγονός πού είχε συμβεί την προηγούμενη ήμερα στο σπίτι του, ότι δηλαδή η γυναίκα του τον εγκατέλειψε και πήρε άλλον άνδρα.
«Αυτό είναι παιδί του Θεού», έλεγαν όσοι το γνώριζαν.

Την τελευταία φορά πού κοινώνησε δεν μπορούσε πλέον να σταθεί καθιστός στο κρεβάτι αλλά υποδέχθηκε με χαρά και λαχτάρα τον Χριστό ξαπλωμένος.
«Ευχαριστώ πολύ», ψέλλισε και μετά εκοιμήθη.

Ο ιερέας, όταν την άλλη μέρα πήγε στο νεκροτομείο να διαβάσει στον Δημητράκη το τρισάγιο, είπε:
«Τέτοιο λείψανο πρώτη φορά στην ζωή μου βλέπω. Το πρόσωπο του είναι χαμογελαστό, λάμπει και έχει το χρώμα του κεχριμπαριού».
Οι γονείς του αγάπησαν τον Χριστό πολύ και θέλουν και αυτοί να βαπτιστούν.

Από το βιβλίο: «Ασκητές μέσα στον κόσμο»

 

 

Η Αγάπη του Θεού μας περιβάλλει και ας μην το καταλαβαίνουμε

Του Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτη

Παλιά, θυμάμαι, πήγαιναν οι γονείς στα χωράφια και πολλές φορές μας άφηναν στην γειτόνισσα να μας προσέχη μαζί με τα παιδιά τα δικά της. Αλλά τότε ήταν ισορροπημένα τα παιδιά.

Μια ματιά έριχνε η γειτόνισσα και έκανε τις δουλειές της και εμείς παίζαμε ήσυχα. Έτσι και ο Χριστός, η Παναγία, οι Άγιοι παλιά με μια ματιά παρακολουθούσαν τον κόσμο. Σήμερα και ο Χριστός και η Παναγία και οι Άγιοι τον έναν πιάνουν από ΄δω, τον άλλον από ΄κει, γιατί οι άνθρωποι δεν είναι ισορροπημένοι.

Τώρα είναι μια κατάσταση…; Θεός φυλάξοι! Σαν μια μητέρα να έχη δυό-τρία προβληματικά παιδιά, το ένα λίγο χαζούλικο, το άλλο λίγο αλλοίθωρο, το άλλο λίγο ανάποδο, να έχη και κανά-δυό της γειτόνισσας να τα προσέχη, και το ένα να ανεβαίνη ψηλά και να κινδυνεύη να πέση κάτω, το άλλο να παίρνη το μαχαίρι να κόψη τον λαιμό του, το άλλο να παή να κάνη κακό στο άλλο, και αυτή συνέχεια να βρίσκεται σε εγρήγορση, να τα παρακολουθή, και εκείνα να μην καταλαβαίνουν την αγωνία της.

Έτσι και ο κόσμος δεν καταλαβαίνη την βοήθεια του Θεού. Με τόσα επικίνδυνα μέσα πού υπάρχουν σήμερα θα είχε σακατευθή, αν δεν βοηθούσε ο Θεός. Αλλά έχουμε και Πατέρα τον Θεό και Μάνα την Παναγία και αδέλφια τους Αγίους και τους Αγγέλους, πού μας προστατεύουν.

Πόσο μισεί ο διάβολος το ανθρώπινο γένος και θέλει να το εξαφανίση! Και εμείς ξεχνούμε με ποιόν παλεύουμε. Να ξέρατε πόσες φορές ο διάβολος τύλιξε την γη με την ουρά του, για να την καταστρέψη! Δεν τον αφήνει όμως ο Θεός, του χαλάει τα σχέδια. Και το κακό που πάει να κάνη το ταγκαλάκι, ο Θεός το αξιοποιεί και βγάζει μεγάλο καλό. Ο διάβολος τώρα οργώνει, ο Χριστός όμως θα σπείρη τελικά”.

 

 

Πώς κατάλαβες εσύ πότε ο Θεός χαιρόταν και πότε ελυπήθη;

Διηγείται ο μητροπολίτης Μόρφου της Κύπρου Νεόφυτος.

«Ένα πολύ σημαντικό περιστατικό, που θυμούμαι από τον γέροντα Ευμένιο, είναι μία προσευχή του έκανε: “Κύριε Ιησού Χριστέ, θέλω να σώσεις όλους τους ανθρώπους”.

“Κι εχάρη ο Θεός”, μου έλεγε.

“Και μετά είπα: “Κύριε Ιησού Χριστέ, θέλω να σώσεις όλους τους καθολικούς. Και όλους τους προτεστάντες, Χριστέ μου, θέλω να σώσεις”. Κι εχάρη ο Θεός.

“Θέλω να σώσεις και τους μουσουλμάνους και όσους ανήκουν σε όλες τις θρησκείες, και τους αθέους ακόμα θέλω να σώσεις”. Κι εχάρη πολύ ο Θεός.

Και του είπα: “Χριστέ μου, θέλω να σώσεις όλους τους απ’ αιώνες κεκοιμημένους από Αδάμ μέχρι τώρα”. Κι εχάρη ο Θεός πολύ.

Και είπα: “Θεέ μου, θέλω να σώσεις και τον Ιούδα”. Και στο τέλος είπα: “Θέλω να σώσεις και τον διάβολο”. Κι ελυπήθη ο Θεός”.

Του λέω: “Γιατί λυπήθηκε ο Θεός;”. “Διότι θέλει ο Θεός και δεν θέλουν αυτοί” μου απάντησε, “δεν υπάρχει ίχνος καλής θελήσεως σωτηρίας στον διάβολο”.

“Καλά” του είπα, “πώς κατάλαβες εσύ πότε ο Θεός χαιρόταν και πότε ελυπήθη;”. Και μου λέει: “Άμα η καρδιά σου γίνει ένα με την καρδία του Χριστού, αισθάνεσαι αυτά που αισθάνεται”.

Δηλαδή αντιλαμβάνεσαι τι εύρος είχεν η καρδία αυτού του ανθρώπου; Αυτό είναι από τα πιο δυνατά που έχω ακούσει και δεν το έχω ακούσει από κανέναν άλλον. Κι αυτό το καταλάβαινε από την ένταση της Χάριτος. Ανάλογα με τον βαθμό της Χάριτος αντιλαμβανόταν την λύπη ή την χαρά Του, σ’ αυτό που ο ίδιος έλεγε ή έκανε».

 

 

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΙΕΡΩΝ ΑΚΟΛΟΥΘΙΩΝ

ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2019

1/2 Παρασκευή βράδυ 7-8, Μάθημα Βυζαντινής Μουσικής

1/2 Παρασκευή 8-11:30, Αγιασμός-Ευχές Αγ. Τρύφωνα, ΥΠΑΠΑΝΤΗ

3/2 ΚΥΡΙΑΚΗ πρωί 7-10:30, Όρθρος – θεία Λειτουργία

4/2 Δευτέρα βράδυ 8-11, θ. λειτουργία, Αγ. Ισιδώρου, Αγάθης

6/2 Τετάρτη βράδυ 8-11, Αγ. Φωτίου, Παρθενίου, οσ. Λουκά

8/2 Παρασκευή βράδυ 7-8, Μάθημα Βυζαντινής Μουσικής

8/2 Παρασκευή 8-11μ.μ, θ. λειτουργία, Ζαχαρίου, Αγ. Θεοδώρου

9/2 Σάββατο βράδυ, Εσπερινός 7:00-8:00, Ομιλία 8:00-9:30

10/2 ΚΥΡΙΑΚΗ πρωί 7-10:30, Όρθρος – θεία Λειτουργία

11/2 Δευτέρα βράδυ 8-11, θ. λειτουργία, Αγ. Θεοδώρας, Χρήστου

13/2 Τετάρτη βράδυ 8-11, θ. λειτ., Ακύλα&Πρίσκυλας, Αυξεντίου,

15/2 Παρασκευή βράδυ 7-8, Μάθημα Βυζαντινής Μουσικής

15/2 Παρασκευή βράδυ 8-11, θ. λειτουργία, Ονησίμου, Παφνουτίου

17/2 ——–ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΕΛΩΝΟΥ ΚΑΙ ΦΑΡΙΣΑΙΟΥ, στο ΓΙΜΑΡΙ——

18/2 Δευτέρα βράδυ 8-11, θ. λειτουργία, Αγ. Φιλοθέης

20/2 Τετάρτη βράδυ 8-11, θ. λειτουργία

22/2 Παρασκευή βράδυ 7-8, Μάθημα Βυζαντινής Μουσικής

22/2 Παρασκευή 8-11μ.μ, θ. λειτουργία, Αγ. Πολυκάρπου, Κοσμά

23/2 Σάββατο βράδυ, Εσπερινός 7:00-8:00, Ομιλία 8:00-9:30

24/2 ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΣΩΤΟΥ, πρωί 7-10:30, Τιμίου Προδρόμου

25/2 Δευτέρα βράδυ 8-11, θ. λειτουργία, Αγ. Φωτεινής, Πορφυρίου

27/2 Τετάρτη βράδυ 7-8, Μάθημα Βυζαντινής Μουσικής

27/2 Τετάρτη βράδυ 8-11, θ. λειτουργία

Πριν από κάθε Λειτουργία διαβάζεται Απόδειπνο και Όρθρος